Good Luck, Have Fun, Don’t Die’ın Yönetmeni ve Senaristi Filmin Kafa Karıştıran Sonunu Açıkladı!

Faruk KALAFATCI - Film & Dizi Editörü
14 Şub
4 dakikada okunur

Bilim kurgu, aksiyon ve kara komediyi harmanlayan son dönemin en dikkat çekici yapımlarından biri olan Good Luck, Have Fun, Don’t Die, izleyicileri gerçeklik algısını sorgulatan bir yolculuğa çıkarıyor. Filmin başrolünde yer alan usta oyuncu Sam Rockwell, Los Angeles'ta sıradan bir restoranda aniden beliren ve kıyameti durdurmaya çalışan bir zaman yolcusuna hayat veriyor. Amacı ise oldukça net: Gönüllülerden oluşan bir ekibin yardımıyla, dahi bir çocuğun dünyayı yok edecek kötücül bir yapay zeka (AI) yaratmasını engellemek!

Karayip Korsanları ve Halka (The Ring) gibi unutulmaz serilerin yönetmeni Gore Verbinski ile Love and Monsters’ın yetenekli senaristi Matthew Robinson, bu zekice kurgulanmış hikayeyi adeta sınırlarına kadar zorluyor. İsimsiz kahramanımız Rockwell ve aralarında Juno Temple, Zazie Beetz, Michael Peña ve Haley Lu Richardson'ın da bulunduğu derme çatma ekibi, şehri bir uçtan bir uca geçerken giderek daha tehlikeli ve gerçeküstü engellerle yüzleşmek zorunda kalıyor. Ancak tüm bu kaos, gerçekliğin dokusunu parçalamakla tehdit eden o büyük final perdesine sadece bir hazırlık niteliğinde.

Polygon'a konuşan Verbinski ve Robinson, Good Luck, Have Fun, Don’t Die’ın akıllara durgunluk veren ve ucu açık bırakılan finalini izleyiciler için yorumladı.

(Dikkat: Yazının bundan sonraki kısmı Good Luck, Have Fun, Don’t Die filminin sonuna dair sürpriz bozan/spoiler içermektedir.)

"Simülasyon Teorisi En Büyük İlham Kaynağımızdı"

Senarist Matthew Robinson, filmin kırılma noktalarından birini şu sözlerle açıklıyor: "Seyirciye bir noktada, 'belki de bunun gerçeklik olduğu fikrine bu kadar sıkı sarılmamalısınız' diyoruz."

Robinson'ın tam olarak hangi noktayı kastettiği tartışmaya açık olsa da, kahramanlarımızın filmin sonlarına doğru karşılaştığı dev bir sentor-kedi sahnesi bunun en iyi örneklerinden biri. Binalar boyundaki, tamamen miyavlayan kedi yüzlerinden oluşan ve etrafa konfetiler fırlatan bu absürt yaratık, tam anlamıyla bir "ChatGPT kabusunu" andırıyor ve filmin yapay zeka karşıtı mesajına mükemmel bir şekilde oturuyor. İşte tam bu anlarda, ekranda yaşananların gerçek olup olmadığını sorgulamaya başlıyorsunuz. Robinson'a göre asıl amaç da tam olarak bu.

Matrix serisini bariz bir ilham kaynağı olarak gösteren Robinson, "Hepimizin bir simülasyonun içinde yaşadığımızı öne süren Simülasyon Teorisi, bu filmde benim için devasa bir etkiydi," diyor ve sitenizin oyuncu kitlesini çok heyecanlandıracak şu detayı ekliyor: "Bunu bir hikaye anlatımı aracı olarak kullanmayı takıntı haline getirmiştim. Video oyunu mantığıyla ilerleyen, ancak içindeki karakterlerin bir video oyununda olduklarının farkında olmadığı bir film yazmak istedim."

Yönetmen Gore Verbinski için ise asıl hedef, gerçeklikten tek ve bariz bir kopuş anı yaratmak yerine; filmin tanıdık dünyadan yavaşça sıyrılıp gerçeküstü bir boyuta geçmesini sağlamaktı. Verbinski süreci şu sözlerle anlatıyor: "Bizim dünyamız gibi kokan bir şeyle başlamak istedik. Klasik bir restoran, bir lise veya bir doğum günü partisi... Ardından bunu yavaşça analogdan dijitale doğru kıvırmak, sentetik ve işitsel olarak yanıltıcı bir şeye dönüştürmek istedik. Filmin derinliklerine indikçe işler önce biraz, sonra ise çok daha tuhaf bir hal alıyor. Bizim için önemli olan bu hissiyattı."

Zaman Çizelgesini Değiştirmeye Çalışan İki Zaman Yolcusu

Good Luck, Have Fun, Don’t Die’ın finaline doğru Rockwell ve hayatta kalan ekibi (özellikle de teknolojiye alerjisi olan, bilgisayar ve telefonların etrafında dayanılmaz baş ağrıları ve burun kanamaları yaşayan Haley Lu Richardson'ın karakteri) yaratım aşamasındaki yapay zekaya etik sınırlar koymayı başarıyor gibi görünüyor. Ancak ekibimiz, yapay zekanın etkisinden kurtulmuş gibi görünen bir dünyaya adım attıklarında, Richardson'ın alerjileri aniden tekrar tetikleniyor.

Çok geçmeden, bu görünürdeki "mutlu sonun" aslında yapay zeka tarafından yaratılmış bir illüzyon olduğu ve karakterlerin bir tür simülasyonun içine hapsolduğu ortaya çıkıyor. Peki ama, en başından beri mi simülasyondaydılar? Senarist Robinson bu konuda kesin bir yanıt vermekten kaçınıyor: "Bu filmin bir simülasyon içinde geçip geçmediğini söylemeyeceğim. İzleyici tarafından her iki şekilde de yorumlanabilmesi benim için çok önemliydi."

Bu durum başka bir soruyu daha gündeme getiriyor: Eğer tüm film mutlaka bir simülasyon değilse, o devasa sentor-kediyi nasıl açıklayabiliriz? Robinson bu noktada, Rockwell'in karakterinin tek zaman yolcusu olmadığına dikkat çekiyor.

Filmin sonunda öğrendiğimiz üzere, yapay zekanın kendisi de zamanda geriye gitmenin bir yolunu bulmuş durumda! Temel olarak klonlanmış bir insan çocuğu kullanarak kendi kendini yaratıyor ve kahramanlarımızı durdurmak için de peşlerine tetikçiler takıyor. Yani filmde gerçekliğe meydan okuyan her şey (sentor-kedi veya gelişmiş klonlama teknolojileri gibi), yapay zekanın zaman yolculuğu hileleriyle açıklanabilir.

Robinson durumu şöyle özetliyor: "Zaman çizelgesini değiştirmek için savaşan iki zaman yolcusu fikrini çok sevdim. Bir yanda bu iş için belki de en kötü aday olan zavallı kahramanımız Sam Rockwell var, diğer yanda ise galaksinin, evrenin veya gerçekliğin en büyük zekası. Bir insan, tüm zamanların en iyi düşünen makinesini alt edebilir mi?" Cevap yine oldukça karmaşık.

"Artık Gerçek Bir Şansı Var!"

Yapay zeka son kozunu oynadığında, Rockwell'in karakteri zaman makinesini yeniden etkinleştiriyor ve yeni gönüllüler bulup makineyle bir kez daha savaşmak için filmin en başında baskın yaptığı o restorana geri dönüyor. Bu tam anlamıyla mutlu bir son değil, ancak insanlığı yapay zeka kıyametini kesin olarak durdurmaya bir adım daha yaklaştırıyor.

Robinson, bu karanlık ama umut dolu döngüyü şu sözlerle noktalıyor: "Maceranın bu versiyonu bizim için bir yenilgiyle sonuçlanıyor. Ancak gelecekten gelen bu adam, o yenilginin içinde kazanmalarını sağlayacak çok önemli bir şey öğreniyor. İnanın bana, artık gerçekten bir şansı var."